Tuxmat

Tuxmat
Tuxmat

-Hotin, sovuq choy olib kel! – o’shqirdi aroq ichib, mast bo’lib, gandiraklab kelgan erkak.
-Xozir, – qo’rquv aralash javob berdi ayol.
Choynakni chumagidan choyni ho’rillatib ohirigacha “yutgach” erkak temir karavotga o’zini tashladi. Birozdan so’ng hona uning guldiragan hurragiga to’ldi.
Bir soatlardan keyin og’zi qaqrab, suv ichishga turgan erkak, negadir “cho’ntagimdagi pulim qani?” deb vajoxat bilan ayoliga baqirib qoldi.
-Yahshilab ko’ring, dadasi, men tegmadim! – dedi ayol ming havotir bilan va ichida sekingina shivirladi: “Topilaqolsiney, ishqilib”.
-Sen olib qo’ygansan! Qani, top, bo’l, yashirib qo’ydingmi pulimni, o’g’risan, – so’kina ketdi erkak.
-Dadasi, men oshhonadan beri kelmadim-ku, cho’ntaklaringizni yahshilab ko’ring, men tegmadim, ishoning, – zorlanardi ayol.
-Sendan boshqa olmaydi, o’g’ri hotin, top pulni, cho’ntagimdaligi aniq edi… Top! – bisotidagi eng hunuk so’kinish, xaqoratlarni qatorlashtirib tashlardi erkak.
To’satdan tushgan tepkidan ayol bukilib, og’riqdan xatto ingrolmay xam qoldi.
-Pulni joyiga qo’y, xaromi, o’g’ri,- tinmay so’kinib, aybsiz “aybdorni” do’pposlardi erkak…

Shovqinni eshitib, eshikdan qasava ro’mol o’ragan kampir-qaynonani boshi ko’rindi…
-Nima gap, bolam ? – so’radi kampir.
-Ko’rmaysizmi, pulimni o’g’irlab, bo’yniga olmasligini? Tan olmasin, topib bermasin, o’ldiraman, – o’shqirardi erkak bor ovozi bilan.

-Hudo xaqqi, dadasi, men olmadim, men o’g’rimasman, Hudodan qo’rqing, tuxmat qilmang, – yuzining qonini artishga urinardi ayol. Titrab, zo’rg’a ovozi chiqardi…
To’satdan, kampir vajoxat bilan keliniga tashlandi va uni urishga tushdi:
-Qasam ichma, qasam urib o’lgur, olgan bo’lsang qaytarib ber, o’g’ri! 
Ayol sho’rlikni burchakka bosib, o’lasi qilib do’pposlagan ona-bola charchashdi shekilli, urishdan to’htashdi.
Kampir o’g’lining o’rnini to’g’rilab beraman deb, yostiqni ko’tarib…bir dasta pulni ko’rdiyu:
-Xa, o’la aroq ichmay, qara, manaku puling, zaxarho’r, ichma endi degandima… – g’udrandi eshikka yo’nalib.
Burchakda, og’zi-burni qonga belanib , og’riqdan, tuxmatdan bug’riqib, “Men o’g’rimasman, men olganim yo’q” -deya alam bilan ayanchli shivirlardi sho’rlik ayol…
Ushbu tuxmat va adolatsizlik uchun er xam, qaynona xam kechirim so’rashni hayollariga xam keltirishmadi. Afsus…

Endi xisob-kitob Qiyomat kuni bo’ladi… Endi bu noxaqlikning jazosini ojiza ayol emas, azob beruvchi farishtalar berishadi!

Оставьте комментарий