Hazonli kunlar. Tuzoq… 4-qism

Hazonli kunlar. Tuzoq... 4-qism
Hazonli kunlar. Tuzoq... 4-qism

Baxorning shabodasi Sarvihonning sochlarini silab, maxzun xayollarini olis orzular sari etaklardi. U Ilyossiz xayotini tasavvur xam qilolmasdi, chunki bu honadonda uning ko’ngliga qaraydigan, mexr beradigan kishi yo’q. Qaynonasi bilan kelisholmay yashayotganiga goxida o’zini aybdordek xis etardi. Shuning uchun qanday qilib bo’lmasin qaynonasining ko’nglini topishga chora izlardi. Uning shirin so’zlarga beparvoligini bilib, boshqa yo’lini izlardi. U shularni o’ylab turgandi, qaynonasi chaqirib qoldi.

–Xoy, Sarviiii, Sarviiiii,chiq buyoqqa chiq endi. Ering yo’q ekan biz bor.

–Labbay ayajon.

–Ovqat qilmaysanmi endi. Yalpayib yotaverasanmi?

–Ho’p bo’ladi ayajon, nima ovqat tayyorlab beray? Ko’ksomsa qilib beraymi? Baxorda bu juda foydali.

–Tushimmi yo o’ngimmi? Ko’ksomsalarni xam bilasanmi? Shu vaqtgacha qayoqlarda eding?

–Ayajon, ahir baxor endi keldiku?

–Xa mayli, bor–bor, ishingni qil, biron yutum tayyorla. Boshimni qotirma. Aytib qo’yay, ering bilan men hoxlasamgina gaplashasan, telefon qilib bering, gaplashay deb jonimga tegma, tushundingmi?

–Ho’p ayajon, deya ovqat tayyorlay boshladi. Kechgi ovqatni eb bo’lishgach, Sarvihon idishlarni yuvib oldi. So’ngra uyga kirib qaynonasining yoniga o’tirdi.

–Ayajon, mazangiz yahshimi? Axvollaringiz yahshimi?

–Xmmm, nimaydi. Huddi tok urganu birdan mexribon bo’lib qolganga o’hshaysanmi?

–Yo’q, o’zim shunchaki. Bir uqalab massaj qilib qo’yaymi? 

–E sen tulki, na muncha meni avraysan? Bor honanga yo’qol, ering borida bir xolimni so’ramasding, endi so’rab qoldingmi? 

–Aya, boshidan meni jerkib tashlagandingiz, shundan keyin sizdan qo’rqib qolgandim, bir og’iz gapirishga botinolmadim, –yoshlarini tiyib turolmadi Sarvihon. 

–Ko’zyoshlarni yig’ishtir, bor dedim. Bor uhla, –dedi Gulnor opa keliniga jaxl qilib. Sarvihon bu kamsitishlardan bezib ketgani uchun honasi yugurib borib yotib oldi. Qaynonasining tosh yuragini yumshatishga urunishi bu safar xam foyda bermadi. To’rt oydan oshibdiki u qaynonasining mexrini qozonish uchun qo’lidan kelganini qildi, ammo…. Ammmo xammasi sarob edi…

………………………….

Shu taxlika kunlar o’tib borardi. Yolg’izlik girdobiga botib borayotgan Sarvihon xamon qaynonasining zug’umi bilan kun ko’rardi. Ilyosning ketganiga bir oydn oshgan, umuman telefonda gaplasholmasdi, o’zining shahsiy telefonini kelin bo’lib kelgan zaxoti qaynonasi olib qo’ygan, yangi kelin telefon ishlatishi sharmandalik deb dod solgandi. Shu–shu Sarvihoning telefoni yo’q. U bu orada onasining uyiga xam borib ikki kun turib keldi, ammo Ilyosning raqamini topolmay hunobi chiqdi, u nixoyatda sog’ingan edi. Xech bo’lmasa bir marta ovozini eshitsam bo’ldi deb yig’lardi. Uyiga qaytib kelib xam qanonasidan so’ray olmadi, ochig’i qo’rqdi. Ammo sog’inch xissi uni butunlay qamrab borardi. Ohiri o’zida iroda topib qaynonasiga aytishga majbur bo’ldi.

–Ayajon, men…

–Nima sen? Yana nima bo’ldi.

–Aya, o’g’lingiz ketganiga xam bir oydan oshibdi.

–Ho’sh? Shunga nima qilibdi?

–Bir martayam gaplasholmadim, –ko’ziga yosh oldi.

–Ko’zing yonib xar balo bo’l, endi xa deb erim demasdan qorningdagi bolangni o’yla. Qachongacha erimlab yashaysan? Xozirgi yoshlarda bet yo’q. E afting qurisin bexayo, qari qizning axvoli shuda, ersirab qolganingniku boshida bilgandim, endi telefondayam tinch qo’yma o’g’limni uyatsiz, –deya dodlashni boshlab yubordi kobrahon, uzr, Gulnor opa… (o’zim yozib o’zim bo’g’ib tashlagim keldi)

–Ayajon, unaqamas, unaqamas, aya, –deb xungrab yig’lay boshladi Sarvihon. –Shunchaki sog’lig’ini, axvolini so’ramoqchi edim aya, tushunsangizchi.

–Bizning so’raganimiz xisobmasmi? Shu gaplarni aytisha qanday tiling bordi mishiqi gadoy. Endi sen so’rashing kerak ekanda–a? Basharang qurisin sen yolmog’izning, o’g’lim bilan meni bir–birimizga qarshi qayraganing etmaganday endi telefondayam o’g’limning miyasini zaxarlaysanmi yashshamagur, –deb tutoqib ketdi. Xamon izzilab zorlanib yig’lab yotgan Sarvihon voqeaning bunday ko’chishini etti o’ylab tushiga xam kirmagandi.

–Mayli, mayli ayajon, boshqa so’ramayman, faqat meni ko’p qiynamang, nima desangiz barchasini bajaraman, faqat meni qiynamang ayajon. Men qiynalib ketdim, iltimos raxmingiz kelsin, kelganimdan buyon bir og’iz shirin so’zingizga zorman ayajon, zorman men, –deb yig’lagan kuyi o’rnidan turib Gulnor opaning yoniga borib tiz cho’kib tizzalaridan ushlab yolvora boshladi. –Meni qiynamang ayajon, bir og’iz shirin so’zingizga zorman, sizni kaftimda saqlayman ayajon, faqat boshqa ho’rlamang, iltimooooooos, ayajoooon….. 

……(Muallifdan: Taqdir… qafasingda qayrilganlarga,
Yahshilikni, bergin, jazm qil.
Dildoshidan ayrilganlarga,
Bir iltimos, endi raxm qil…)

Kelinining bu tariqa yalinib tiz cho’kib turganini ko’rgan Gulnor opa battar jazavaga tushdi.

–Niiiimmmaaa? Sen gadoyni qiynamay? Ho’rlamay? Tiling kesilgur yolmog’iz yana ikki kishi eshitsa bu gapingni meni zulmkor beraxmga chiqarib qo’yadiku? Qachon seni qiynadim? Xamma ayb o’zingdaku? O’g’limning qo’yniga ilondek joylashib, menga qarshi qayragan sen tulki emasmi? Endi meni aldab, avrab boshimga chiqib olmoqchimisan? Bor yo’qol makkora gadoy, –deb kelinini tizzasi bilan itarib turtib yubordi. Sarvihon zarbdan ta’sirlanib yotib qoldi. Boshi gir aylanib butun ko’z oldi qorong’ulashib ketdi. Shu payt ko’chadan Shavkat aka kelib qoldi va bo’lib turgan voqeaning guvoxi bo’ldi. Sarvihon erda to’lg’onib yotar, Gulnor opa esa xamon javrab yotardi.

–Tur o’rningdan makkor, endi bir kami baxona qilishing qoluvdi. Raxmini keltiraman deb o’ylama, sendaqa yolmog’izga anavi lapashang ering ishonadi, –deb tepasida baqirib yotardi. Bularni ko’rib Shavkat akaning qoni qaynab ketdi va shiddat bilan Gulnor opa tomon bordi.

–Xo’o’o’ maraz, nimalar qilding, –deb Gulnor opaning yuziga bir tarsaki tortib yubordi. Kutilmagan tarsakidan yuzi lov bo’lib yongan Gulnor opa alamidan erini xam ayamadi.

–Qo’lingizni torting, aslida ota–bola lapashang, lattasizlar, erkak bo’lmay…

–Bas qil iflos, sen xayotimni kuydirding, –deb yanada qattiq tarsaki tushirib yubordi. Bu safar Gulnor opa erda og’riqdan ingrab yotgan Sarvihonning yoniga uzala tushib yotib oldi. Ko’zlaridan yosh bilan birga o’t chiqib ketdi. 

–Xali sen shoshmay tur, qamoqda chiritaman, –yig’lab bidirlay boshladi Gulnor opa. Shavkat aka jaxl ustida hotinining sochidan ushlab boshini ko’tardi va yuziga tikilib dedi:

–Shuncha yil sening zaxar tilinga, chegara bilmaydigan qilmishlaringa chidadim. Nima uchun bilasanmi???

–……

–Gapiiiiirrrr, bilasanmi dedim iflos?

–Sochimni qo’yvoring og’riyapti, –dedi Gulnor opa.

–Savolimga javob ber bilasanmi nega chidadim maraz?, –deya yanada qattiqroq tortdi sochidan.

–Bilmayman, qo’yvoring, og’riyapti, –yalinishga moyil gapirdi Gulnor opa.

–Xaaaa, og’riyaptimi? Qo’y, senam og’riq neligini bil, senam odam kabi azoblan. Shaytonlik qilib xammaga azob berding, endi senam azoblan, –deya baqirdi. Buni kuzatib turgan bolalari derazadan qarab yig’lashardi. –Sen bilmaysana nega shuncha yil sabr qilganimni?

–Yo’q dedimku otasi.

–Otasi demaaaaa…. Bilmasang, bilib qo’y, men bolalarim uchun, muqaddas nikoxim uchun sabr qildim, tilimni tishimning orasida saqladim, ammo bugun sabrim sindi, meningku xayotim kuydi, endi sen iflooosss (shu erda Shavkat aka yig’lab yubordi) , sen iflos bolalarimning xam xayotini kuydiryapsan, sen maraz endi ularning xayotini duzahga alantiryapsan, endi jim qarab turolmayman, –deb Shavkat aka bir necha yillik alamlarini chiqarar, ko’zlaridan alam va armon yoshlari qalqirdi. Sarvihon xamon erda ingragancha yotardi. Shavkat aka Gulnor opani itarib yubordi.

–Ertaga shu xovlida qorangni ko’rmay, tushundingmi qorangni ko’rmay, yo’qol uyimdan, –deb Sarvihonning tepasiga bordi. 

–Qizim, tuzukmisan? O’rningdan turolasanmi?

–Immmm, dadajon, yordam beringizlar, bolammmm…

–Nuriyayaya, yugur buyoqqa, –chaqirdi qizini.

–Xa ota.

–Yangangning boshini ko’tar, tez bo’l men moshinani o’t oldiray kasalhonaga boramiz, –deb moshinani o’t oldira boshladi. Sarvihon esa qaynsinglisi yordamida boshini ko’tardi, ammo ikki qo’li bilan ichini ushlab ingrardi. Mashinani xozirlab ularni chaqirdi.

–Kelinglar, o’tiringlar, –deb Nuriya va Sarvihonni o’tirg’izdi. Humrayib o’tirgan Gulnor opaga qarab o’zini bosib turolmadi.

–Ertaga kelgunimcha shu uyda qorangni ko’rmay, tushundingmi qorangni ko’rmay, bo’shatib qo’y jannatdek xovlimni shayton, –dediyu mashinaga o’tirib kasalhonaga jo’nab ketdi…

…………………………..

Kasalhona tomon mashina qushdek uchib borar ekan, Sarvihon dil va jon og’rig’idan ingrab yig’lab borardi. Shu onda uning butun ko’rgan va kechirganlari kino tasmasidek bir bir tizilib o’tardi. Uning xayoti va kelajagi bir oxanga, bir qo’shiqqa joy olgandek edi. Naxotki? Naxotka o’sha qo’shiq Sarvihon uchun yaralgan. Xa… butun qo’shiqda uning alamli kunlari tasvirlangan… u qo’shiqni xayolan ko’nglidan o’tkazib, yurak torlari bilan oxangini yaratib, ko’zyoshlari bilan kuylar edi…

Ayt sevgi bu ahir nima qilganing,
Men yorga desam sen qayga chorlading.
O’lanchilar eski o’lanni qo’ying
Bilsangiz eng dardli yor yorni ayting.

Qizning ko’nglidanda qiziq narsa yo’q,
Siniq ko’nglidanda siniq narsa yo’q,
Mening armonimdan tiniq narsa yo’q,
Bilsangiz eng dardli yor yorni ayting.

Tindiring surnayning ovozasini,
Berkitishdi bahtim darvozasini.
Larzaga keltirib
To’yhonasini.
Bilsangiz eng dardli yor yorni
ayting… Yor–yorni ayting… 

ENDI OYDEK QIZMAS,
BAHTSIZ KELINMAN.
BILSANGIZ ENG DARDLI
YoR–YoRNI AYTING…

Kasalhonagacha shu qo’shiq va so’zlarini xayolan takrorlab kelgan Sarvihonni qaynotasining ovozi tarqatib yubordi.

–Qizim, etib keldik. Xozir xamshiralarni chaQiraman, –deb kasalhonaga kirib ketdi. Bir zumda tibbiyot aravasini sudrab uch hamshira chiqib kelishdi. Ular sekinlik bilan Sarvihonni yotqizib ichkariga olib kirib ketishdi. Shavkat aka NUriya qizi bilan kasalhona karidoriga kirib o’rindiqlardan biriga o’tirdi. Bir hamshira kelib uni bosh shifokor chaqirayotganligini aytib, chaqirib ketdi. Shifokor honasiga yaqinlashar ekan, yomon habar eshitmaslikka o’zini ko’ndirardi. 

–Taq–taq….

–Kiring.

–Assalomu alaykum.

–Va alaykum assalom, keling o’tiring.

–Chaqirtirgan ekansiz doktor.

–Xa, siz Sarvihon …..vaning qarindoshimisiz?

–Xa, qaynotasiman. Nima gap doktor?

–Xozir tekshirdim, axvoli jiddiy, yana bir marta sinchiovlik bilan tekshiramiz.

–Bolachi? Bolaga nima qilibdi?

–Xozircha bolaga bir nima deyishimiz qiyin, ammo 25% kafolatimiz xam yo’q. Ko’p qon yo’qotyapti. Bola besh oylik bo’lib qolgan, eng og’ir vaziyat bu, agar etti oyliklar bo’lib qolganda jarroxlik yo’li bilan uni qutqarib qolshiga urinardik, ammo xozirgi vaziyat juda jiddiy.

–Kelinimchi? Uning axvoli qanday?

–Keliningz umuman kamqon, qon bosimi xam tushib ketgan, juda katta ruxiy kechinmalar o’z ta’sirini ko’rsatgan,uzr, bu bilan oilangizni nazarda tutmadim, ammo bizning ishimiz vaziyatni aytish.

–Kelinim omon qolsa bas, ammo bolani saqlab qolishning bor ilojini ko’ringizlar, o’g’lim safarda, qancha pul ketsa…

–Qo’limizdan kelgan barchasini qilamiz. Keliningizning birinchi homilasi ekan, uni qanday qilib bo’lmasin saqlab qolish kerak, bo’lmasa kelajakda nimalar kutib turganini bilmaymiz. Ochig’ini aytsak, agar keliningizning jonini saqlab qolib, bolani saqlab qololmasak, keliningiz bir umr befarzand bo’lib qolishi xam mumkin.

–Yo’q, yo’q, –deya yoshini tiyib turolmadi Shavkat aka. Bolani saqlab qolsangizlar, keyin u yana farzand ko’radimi?

–Xa, yana farzand ko’rishi mumkin, faqat u xolatda xam onaning, xam qornidagi bolasining xayotini havf ostiga qo’yishimiz mumkin. Shuning uchun sizlar bir yo’lni tanlangizlar, faqat tezkor qaror qabul qilmasangizlar xar ikkalasining xam xayotiga zomin bo’lishimiz mumkin.

–Doktor, men qaror qabul qilib bo’ldim, kelinim, kelinim omon qolsin, uning joni omon qolsin, men o’g’limga nima deb javob beraman, –deb stolga boshini qo’yib yig’lay boshladi.

–Unda siz bardam bo’ling, biz xoziroq ishga kirishishimiz kerak, –deb ginekolog jarrox ayol Sarvihonga qarash uchun ketdi…

…………………………..

Erta tong… kasalhona xovlisi, soya va salqin. Derazadan mayin nur tushib, Sarvihonga salom berdi, shamol xam pir etib uning yuzini siladi. Ertalabdan etib kelgan Sarvihonning ota–onasi va Shavkat aka uning yuziga termilib turishibdi. Sarvihon ko’zlarini sekin ochdi va atrofga qaradi… ko’o’o’o’p odamar, onasi va otasi judayam ko’o’o’o’ppp ko’rindi ko’ziga…

–Ana, o’ziga keldi, –dedi onasi Mexri hola yoniga kelib.

–Qizim, –dedi qo’llarini tutib. Boshqalar xam uning yoniga kelishdi.

–Enaaaa, men qaerdaman? 
–Senmi? Sen… xammasi yahshi, ortda qoldi qizim, xammasi yahshi…

–Bolam… Bolam qani? –deya qornini ushlab, atrofga qaray boshladi xali xam o’ziga kelmagan Sarvihon. –Bolam qani ena? Nega u ko’rinmaydi?

–Bolam, jonim qizim, xali ko’o’o’o’p bolalik bo’lasan, xali xayoting oldinda, xali ko’o’o’pp bolali bo’lasan qizim, –deb Mexri hola yum–yum yig’lab Sarvihonning qo’llaridan o’par edi. Bolasidan judo bo’lganini anglab etgan Sarvihon butun honani boshiga ko’tarib bolam deb yig’lardi, Sarvihonning otasi Shuxrat aka va qaynotasi Shavkat akalar xam qizlarining ayanchli qismatidan yig’lashardi. Birinchi farzandi–jigargo’shasidan ayrilgan Sarvihon o’zini qo’yarga joy topolmay qon bo’lib baqirib–chaqirib, bolam deb yig’lardi. Deraza oldidagi daraht shoxida bir qush kelib sayragancha ular tomon mungli kuy chalardi go’yo, bu kuy sadosi esa yig’idan dodlayotgan Sarvihonning qismatini chizib berardi go’yo… 

Endi oydek qizmas,
Bahtsiz kelinman.
Bilsangiz, eng dardli,
Yor–yorni ayting,
Yor–yorni aytiiiiiiinggggggggg….!

To’rtinchi qism tugadi! Sabr bilan o’qiyotganlarga raxmat, uzr bugun sal kech kiritdim, sababi judayam jiddiy edi, ammo vaqt topib kech bo’lsayam yozib kiritdim… Sarvihonga sabr, xayotiga ma’no kiradimi? Bilsangiz, eng dardli yor–yorni ayting…, deb

Оставьте комментарий